ขยายความ

posted on 27 Feb 2015 08:51 by sammiscooking directory Lifestyle, Food, Diary

พอกลับไปอ่านโพสต์แรกก็ขำดีนะ รู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ เขินไม่รู้จะเขียนว่ายังไง Money mouth แล้วรู้สึกว่าทำไมตัวเองดูเหมือนเป็นคนเรียบร้อยจัง คือจริง ๆ ไม่ได้เป็นแบบนั้นเท่าไหร่ค่ะ คิดว่าเวลาอัพอะไรต่อไปทำให้เหมือนที่พูดปกติดีกว่า น่าจะคล่องทั้งคนเขียนคนอ่าน


ปีแรกที่มาอยู่เมืองหนาวก็พยายามปรับตัว เอาให้อยู่ง่ายที่สุดเค้ามีอะไรให้กินก็กิน จนวันนึงกลับมาถึงบ้านปวดท้องเหมือนท้องอืดแล้วก็สงสัยนี่ฉันเป็นอะไร พอไปคุยเพื่อนที่อยู่ยุโรปมานานกว่านางบอกว่า การกินขนมปังหรือพาสต้ามันไม่เหมือนกินข้าวนะ ขนมปังเป็นแป้งหมักท้องแกยังปรับไม่ได้ มาคิดดูบวกกับไปพึ่งกูเกิ้ลก็ เออ...มีเหตุล เลยตั้งใจว่าต้องกินข้าวอย่างน้อยวันละหนึ่งมื้อซึ่งความจริงทำได้บ้างไม่ได้บ้างทิ้งช่วง 2-3 วันก็มี


อยู่นานเข้ามีอารมณ์เหนื่อยหรือคิดถึงบ้านมากกกกกก งึมงำกับตัวเองว่า ฉันจากครอบครัวมาไกลหนาวก็หนาว ออกไปนอกบ้านกลับมาหมดแรง ทำไมฉันไม่ได้กินในสิ่งที่ตัวเองอยากกินล่ะ เคยถึงกับลั่นไว้เลยว่า เพดานปากฉันไม่ได้ออกแบบมาเพื่อขนมปังขอบแข็งนะ! แล้วยังไงล่ะ คือมันก็ต้องทำ ไม่ใช่ร้านอาหารไทยอร่อย ๆ ไม่มี แต่ว่าสิ่งที่เราอยากกินบางทีก็ไม่มีในเมนูเค้า สมมุติอยากหอยทอดอย่างงี้ ใครจะขายคะเค้าก็มีชุดอาหารไทยเชิดหน้าชูตาของเค้านึกนอกไหม แล้วอีกผลนึงที่สำคัญคือ ติดรสมือที่บ้าน อันนี้ยิ่งเป็นไม่ได้ที่จะเดินไปสั่งร้านอาหารให้ทำปลาราดพริกสูตรแม่ให้หน่อย คงโดนเกลียดนะเอาจริง ๆ อินคนเดียวรู้คนเดียวไม่ทำเองก็ไม่ได้แล้วมั้ง


โอเค...เริ่มลงมือ ทีแรกไม่คิดว่าจะยุ่ง อยู่เมืองไทยอยากกินผัดผักบุ้งอยู่จังหวัดไหนก็หาได้ ต่างประเทศคือ คุณพระ! ผักบุ้งมีขายแค่ในร้านของคนจีนหรือร้านขายของเอเชียเท่านั้น ต้องออกตัวขี่จักรยานหรือขึ้นรถแทรมไป ลองคิดสภาพนะคะถ้าช่วงไหนมโนขึ้นมาว่าจะทานก๋วยเตี๋ยวต้มยำหรือผัดไทย โห...ชีวิตนี่อย่างกับจัดงานอีเวนท์ แน่นไป๊ กว่าจะหาของครบ กว่าจะเตรียม กว่าจะทำ เยอะมากกกกเจ็ดแสนสี่

          

                                                                                  ผัดไทยที่ทำครั้งแรก

แต่ทำไปเรื่อย ๆ มันกลายเป็นสนุก เหมือนกับการท้าทายตัวเองเล็ก ๆ เพราะบางอย่างไม่เคยทำมาก่อนเลย อยากรู้ว่าเราจะทำได้ไหม ตื่นเต้นบางทีบอกตัวเองว่าพยายามกินของที่มีในตู้ให้หมดก่อนแล้วค่อยเริ่มทำอย่างใหม่ ในใจลุ้นให้พรุ่งนี้มาเร็ว ๆ จะได้เข้าครัวอีก รูมเมทเจอก็งงนะตื่นมาเห็นคนไทยสับกระเทียมล้างผักหั่นผักแต่เช้า ได้แต่บอกเค้าไปว่าฉันเป็นคนแบบนี้แหละ Cool ส่วนความวุ่นวายต่าง ๆ ตอนเตรียมของมันก็สอนให้เป็นคนรู้จักวางแผนและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าคิดซะจะทำวันไหนต้องหาเวลาช้อปปิ้งไว้เลย เช็คอากาศก่อนออกจากบ้านด้วย แล้วถ้าของที่ต้องการไม่มีจะใช้อะไรแทน ฯลฯ


นึกเล่น ๆ ว่าถ้ามีคนมาทักว่า อยู่มาสักพักแล้วยังปรับตัวไม่ได้หรอ หรือว่าที่เล่นใหญ่ขนาดนี้อย่างงี้เรียกอยู่เพื่อกินซินะ คงตอบแบบไม่ลังเลว่า ค่ะ (แถมยิ้มหวานด้วย) มันไม่ได้กินแค่อยู่รอดฉันกินมันบดทุกวันฉันก็ไม่ตาย แต่มันใช่หรอ ! การกินนี่โคตรจะวัฒนธรรมอ่(เรียนรู้ สั่งสม ถ่ายทอดและพัฒนาได้) มันเป็นไลฟ์สไตล์ของเรา แล้วไม่ใช่ว่าแก้มกลมอยู่คนเดียว มันมีความรู้สึกอยากแบ่ง ลองให้เพื่อนฝรั่งชิมซิ ว่าง ๆ ก็ชวนชาวไทยที่รักมาทำกับข้าวกัน หรือแม้แต่ลงโซเชียลบอกพ่อแม่ว่าลองทำแล้วนะเมนูนี้ กินอิ่มสบายดีค่ะไม่ต้องห่วง สรุปว่าฟินกว่าถ้าได้แชร์


บล็อกก็เป็นช่องทางหนึ่งที่ได้แชร์ อาจมีขลุกขลักบ้างจะค่อย ๆ หัดไป ตอนนี้มีความสุขที่ได้เก็บความทรงจำของตัวเองและยังได้ส่งข้อความบางอย่างให้คนอื่นด้วย ถ้าเพื่อนมาฟังคงพากันกลอกตาครึ่งรอบแล้วบอกว่า แกสวยมากกก Kiss เอาเป็นว่าตอนนี้เท่านี้ก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวมีอะไรแล้วจะมาบอก

                                                    /สาม

 

Comment

Comment:

Tweet